‘Dellal-ı Kur’an’ olan Bediüzzaman ile ‘Ulu Hakan’ Abdülhamid Han arasındaki fitneciler!..

Bediüzzaman Said Nursi her daim tartışılan, sürekli gündemde olan ve birileri tarafından “kasten” olumsuzluklarla nazarlarda tutulmak istenilen bir şahsiyettir. Bediüzzaman’ın kişiliği, karakteri ve inancı hakkında, kendi sözüne ve beyanlarına “itibar” edilmeyerek;  ne idüğü belirsiz kişiler tarafından o zat-ı muhtereme ait  sözler; “zorla” tevilat-ı faside ile “tevil” edilerek, piyasaya onun ağzından çıkmış gibi “servis” ediliyor. “On üç asır evvel şeriat-ı garrâ teessüs ettiğinden, ahkâmda Avrupa’ya dilencilik etmek, din-i İslam’a büyük bir cinayettir. Ve şimale müteveccihen namaz kılmak gibidir.” diyen bir Bediüzzaman “Avrupa kanunlarının” taraftarıymış  gibi; “Zira en mukaddes maksadım, şeriatın ahkâmını tamamen icra ve tatbiktir” diyen bir Bediüzzaman “demokratmış” gibi;“Eûzü billahi mine’ş-şeytani ve’s-siyaset” diyen bir Bediüzzaman “siyasetçiymiş” gibi; “Eskiler (CHP) onlara muhalif olduğumuz için, yeniler (DP) onları desteklemediğimiz için bizi eziyorlar.” diyen bir Bediüzzaman ise “Demokrat Parti” taraftarıymış gibi gösteriliyor.

Bu iftira ve buhtanlara karşı Müslümanlar olarak ayet lisanıyla şöyle dememiz gerekiyor: “Bizim bu sözü söylememiz asla bize layık olmaz. Ne acaib ve garaibe tesadüf ediyoruz Ya Rabbi! Seni cümle noksanlıklardan tenzih ederiz ki, şu söylenen söz vâkıın hilafı büyük bir buhtan ve iftiradır” Nur Suresi 24:16

Son günlerde dost meclisinde Risale-i Nur Külliyatı müellifi Bediüzzaman Said Nursi’nin, Abdulhamid Han “aleyhtarı” olduğuna dair bir propagandanın gündemde olduğunu işitince, “bu kadar da olmaz” dedim. Çünkü o bir “tebliğciydi” ve tek gayesi “rızayı ilahiydi”. Abdulhamid Han’a karşı yaptığı tebliğin benzerini; Adnan Menderese “Kırk sahabi kırk senede kırk devleti mağlup ettiği gibi; sen de dört yüz milletvekilinle medyada, mearifte ve mahkemede; ahkam-ı Kur’an’iyeyi hakim kıl…” şeklinde yapmıştı.

DELLAL-I KUR’AN “HİLAFET SANCAĞINA” SAHİP ÇIKAN ULU HAKAN’A NEDEN KARŞI ÇIKSIN Kİ?
Su uyur düşman uyumaz” derler ya; ahval-i aleme bakınca, hakikaten düşmanın uyumadığı ayyuka çıkıyor. Bir taraftan ömrünü Kur’an’a ve imana feda eden bir  “Dellal-ı Kur’an”; diğer taraftan ise Hilafet sancağına sahip çıkmağa çalışan “Ulu Hakan”. İşte din ve İslamiyet düşmanları, iki mücahidin-i İslam-ı; sanki ayrı dünyaların ve ayrı kulvarların insanıymış gibi gösterip, muhiplerini bir birine düşman etmeye çalışıyorlar.

İTTİHAD VE TERAKKİNİN HEDEFİNDE BEDİÜZZAMAN VE ABDULHAMİT HAN VARDI…
Bediüzzaman Said Nursi
 ve Abdulhamid Han hazretlerinden bahsediyorum. Bediüzzaman Said Nursi’yi Divan-ı Harbi Örfide yargılayan “ittihat ve terakki”; Abdulhamid Han’ı ise sürgün etmeye yeltenmiş ve maatteessüf bunda da muvaffak(!) olmuştur.

İKİ MÜCAHİDİN VERDİĞİ MÜCADELENİN MAHİYETİ NEYDİ?
Evvela iki “mücahidin” verdiği mücadelenin mahiyetini ve iki “vatanperverin” ortak düşmanlarının aslında “bir” olduğunu anlamak için; o zamanın süzgecinden fikren geçmek lazımdır. O zaman ve zeminden bihaber kişilerin fikirleri(!),  gerçekten uzak asılsız “ithamdan” başka bir şey değildir.

ALLAH’A KARŞI HÜR OLMAK İSTEYEN ZİHNİYET…
O zamanlar bütün dünyayı kasıp kavuran bir “hürriyet” akımı vardı. Bu akım bütün krallıklara karşı tehdit unsuru olduğu gibi; Osmanlı İmparatorluğu içinde büyük bir “tehlike” arz ediyordu. Osmanlı İmparatorluğunun içinde bulunan bazı Yahudi beslemesi kişiler; bütün dünyada var olan hürriyet akımını, Abdulhamid Han’a karşı kullanmak istiyorlardı. Aslında sadece Abdülhamid Han’a karşı değil; İslam’a karşı da bu akımı kullanmayı planlıyorlardı. Böylelikle Allah’a karşı hür olmaya yönelik bir zemin hazırlamaya çalışıyorlardı. Abdulhamid Han,  Osmanlı tebaasından bazısını kandıran Yahudi ve dinsizlerin, İslam’a karşı  mezkur niyetlerini sezmişti. Din düşmanları Müslümanlar içinde de olan “meşru” hürriyet talebini fark etmişlerdi. Böylesine müsait bir zeminde, kendi emellerini yerleştirmek istiyorlardı. Zaten bunun için müsait bir zemin de vardı.

ABDULHAMİT HAN TEHLİLKEYİ GÖRMÜŞTÜ…
Osmanlı’nın en zor döneminde devletin başına geçen ve Müslümanlar tarafından “fethedilen” toprakların bütünlüğünü muhafaza ederek; bir “karış” toprak dahi kaybetmeyen Abdulhamid Han, Yahudi ve muavinlerinin kullanmak istedikleri hürriyet akımını “engellemek” istemiştir. Bediüzzaman Said Nursi ise Abdulhamid Han’a, bu “sinsi” planı engellemenin çareyi yegânesinin, ancak “meşru” hürriyeti “dört halife” dönemindeki gibi tatbik etmekle mümkün olacağını, Padişahlığın ise “gayri İslami” olduğunu ve mevcut sistemle bu mücadelede muvaffak olamayacağını söylemiştir.
BEDİÜZZAMAN NE TAVSİYEDE BULUNDU?
Bediüzzaman Said Nursi, Abdulhamid Han’a özetle şöyle demiştir: “Hürriyet intibahının oluştuğu bütün dünyada; Krallıklar dahi aciz kalarak dayanamayıp hürriyete(!) geçiş yapmak zorunda kalmışlardır. Sen “meşru” dairedeki hürriyeti tatbik edersen; insanlığa hakiki hürriyet imkânını vermiş olursun. Mutlak hürriyet, ancak hayvanlara mahsus olan bir şeydir. İnsanların Allah’a karşı hür olması söz konusu değildir. Hürriyet imanın bir şiarıdır. Onlar müsait bir zemin buldular. Kendi fikirlerini bu zemine ekmek istediler. Sen ise  hakiki hürriyetin çiçeklerini ek ve bu dikenlere yer bırakma…”

İDDİALAR TAM BİR İTHAM…
Bediüzzaman’ın Abdulhamid Han’a karşı yaklaşımı bu şekildeydi. İddia edildiği gibi Abdülhamid Han’a karşı değildi. Bu mücadelesini tam bir vatanperverlikle veriyordu. Abdülhamit Han ile Bediüzzaman Said Nursi’yi karşı karşıya getirmek doğru değildir. Bu arada Bediüzzaman’ın, Abdülhamit Han “aleyhinde” tek bir sözü dahi yoktur.

Bediüzzaman’ın Abdulhamid Han’a karşı tavrını, tarzını, üslubunu ve Ulu Hakan’dan ne istediğini anlamak için, kendisine ait olan şu sözü naklediyorum:

Hilafete dair bir rüyadır. Âlem-i mânâda padişahı gördüm. Dedim: “Sen zekat-ül ömrü Ömer-i Sânî’nin (Ömer Bin Abdulaziz’in) mesleğinde sarfet!.. Tâ ki, meşruti­yet riyasetine lâzım ve biatın mânâsı olan teveccüh-ü umumiyeyi kazana­sın.””

Pâdişah dedi: Ben O’nun yolunda gideyim. Siz de ol zaman ehlini taklid edebiliyor musunuz… bir de sizde, onlardaki kuvvet-i İslâmiyet ve safvet ve ahlâk…

Ben dedim: Bizdeki tenebbüh-ü efkâr-ı umumî ve tekemmül-ü mebadi ve vesait ve ihata-i medeniyet, o noktaların yerini tutmakla; hem o noktaları istihsal, hem de netice-i matlûb olan terakkiyi intac edebili­yor. Düvel-i ecnebîyenin adaleti bunu isbat eder.”
“O dedi: Nasıl yapacağım?”
“Dedim: “İstibdad, kalb-i memalik olan İstanbul’da kan bırakmadı­ğından hüsn-ü niyeti göster. Pür şefkat ile meşrutiyeti kansız kabul etti­ğin gibi, menfur olmuş Yıldızı mahbub-u kulûb etmek için eski zebanîler ye­rine melâike-i rahmet gibi muhakkikîn-i ulemayı doldurmak… ve Yıldızı dâr-ül fünûn gibi etmek… Ve ulûm-u İslâmiyeyi ihya etmek ve meşihat-ı İslâmiyeyi ve hilâfeti, mevki-i hakikisine is’ad etmek… Ve milletin kalb hastalığı olan za’f-ı diyanet ve baş hastalığı olan cehaleti, servet ve ikti­darınla tedavi etmekle Yıldızı Süreyya kadar i’lâ et. Tâ Hânedân-ı Osmanî ol burc-u hilafette pertevnisâr-ı adâlet olabilsin. Hem de havaîc-i zaruriyeye iktisad et. Tâ alıştırılmış olan israfa iktidarı olmayan biçare millet de iktida etsin. Madem ki, imamsın…”

Birden uyandım, gördüm ki, asıl bu âlem-i yakaza rüyadır. Asıl uyanmak ve hakîkat o rüya imiş.

Hulasa: Mütedeyyin kişiler Abdülhamid Han’ı dindarlığından dolayı sevmektedirler. Bu “ithamı” kullananlar; “Müslümanlar Bediüzzaman Said Nursi’den ve onun telif etmiş olduğu Kur’an tefsiri Risale-i Nur Külliyatından uzak dursunlar” diye  sinsice plan çeviriyorlar. Yukarıda da belirttiğim gibi Bediüzzaman Said Nursi’nin Abdulhamid Han aleyhinde her hangi bir sözü mevcut değildir. Bediüzzaman tamamen Abdulhamid Han karşısında olsaydı; neden Divan-ı Harpte yargılandı? Malum olduğu gibi Divan-ı Harpte “şeriat” istiyor diye “idamla” yargılandı. O yüzden bu tarz oyunlara gelmemek lazımdır. Bediüzzaman bir İslam âlimidir. İslam alimi padişaha nasihat etmekle mükelleftir. Nasihat etmek onun karşısında olmak anlamında değildir. “Böyle yaparsanız daha iyi olur” manasındadır. “Vay sen onun karşısındaymışsın” demek cehaletin ve fitnenin mahsulüdür.

Selam ve dua ile
Fiemanillah

“‘Dellal-ı Kur’an’ olan Bediüzzaman ile ‘Ulu Hakan’ Abdülhamid Han arasındaki fitneciler!..” üzerine 3 yorum

  1. Risale-i Nuru Kuran’ın manevi ve bürhânlı bir tefsiri niyeti ile okuyanların yüreğine su serper nitelikteki yazınız için teşekkürler! Bediüzzaman’ın inancına ve vazifesine zıt olan şeyleri güya söylemiş,yapmış gibi göstermeye çalışanlar kendilerine taraftar toplayıp revac bulmayı amaçlamakta! Asrın imamı alimlik sıfatı ile irşad metodunu kullanarak idarecilere tavsiye ve nasihatta bulunabilir. Bu karşıdır manasına gelmez. İkisi de kendi vazifelerini ülkenin en zor zamanında yapmış buna rağmen vazifelerini bi hakkın ifa etmiş iki büyük zat; yahudilerin nice planlarını akîm kılmış ve işlerini nasıl zorlaştırmışsa vefatlarından sonra bugün bile en çok iftiraya onlar maruz kalmışlardır! Hayatı bir küfeye sığan Bediüzzaman… Sürgün edilmek üzere odasına girildiğinde başucundaki Kur-an ve teyemmüm taşından başka bişey bulunmayan Abdülhamid Han… Bu iftiralardan arî ve beridir.

  2. Ben ödül veren bir insan olsa idim yılın yazarı sizi seçerdim ve en iyi ödülü size verecek idim. kaleminize ve yüreğinize sağlık Abim. Fitne ve fesat yapanları resmen ihrak etmişsin bu realiteyi ortaya koyarak . Bu gün bile bu fitne fesat karıştırma devam ediyor inşaallah birileri ders alır. Selam ve dua ile Saygılarımı sunuyorum

  3. Benim fikrimce karşı değildi tabiri çok doğru değil. Asrın imamı olarak yanlış yapan kim olursa olsun ona yanlışını söylemek ve onu uyarmak karşı olmak diye tabir edilebilir. Nitekim Bediüzzaman bütün adaletsizliklere karşı muhalifti. Bütün meselelere Kuranın dellalı olarak yaklaşıyordu. Ulu Hakan Abdülhamit Han bir peygamber değil elbet. Mutlaka birçok hatalar yapmıştır. Nitekim o hatalar olmasaydı İmparatorluk devam ederdi belki de.
    Hanedanlık islamda olmayan bir sistem. Elbette bu sisteme karşı olacaktı bediüzzaman. Fakat kader noktasında şer-i sistem gelmeyince sanki bediüzzaman padişaha karşı gibi lanse edilmeye çalışılıyor. Halbuki bediüzzman malum oluşuma da karşıydı. Onun Gaye’si herşeyi ile islama muvafık bir devlet yönetim şekliydi. Maatteessüf olmadı.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir